هله قویاق کی تهرانین آشقال قابی لارین ییغیشتیرمالاری امنیتی دی
بیری سوروشسون بیزیم آشقال قابی لاریمیزی کیم ییغیشتیریر ؟
منیم عاغلیما بو مافیایی بیر ایش ه اوخشویور !
البته مملکت بتر یه دی - یه دی دی آدام هر زاددان قورخور
آمما بو باعث اولماز دوولتمیزه و نظامیمیزه که همئشه بیزیم
فیکیرمیزده دی چیخاق راهپیمالیغا
بیز اوزوموز یاخجی بیلیریک دولتین بیرینجی فیکری - ذیکری
بیز میلتیک دولتین بیرینجی دغدغه سی میلتین یئییب ایچمکی
دی نه بمب اتمی ، نیظامی ساخلاماغا
من اوزوم شخصن نئچه سری اوز قولاغیمنان ائشیتمیشم
رئییس جمهور و اوندان اَشاغا - یوخاری مقام لار اوز آقازاده لرین
میلتین یولوندا فدا ائلیب لر
آللاه بولار اَجر وئرسین
من دوولت وزیر لرینین یئرینه اولسایدیم
بو خیاونلارا چیخانلاری میندیریب اوتوبوسا اپاریب توکردیم افغانیستانا
افغانیستانان دا بیر ایکی اوتوبوس آدام ییغیب گتیرردیم ایرانا
بو ایش هم باعث اولار او گئدنلر بیلسین ایران افغانستانین یانین دا بهشت کیمی یئردی
افغانی لار دا کی باشین سالیب اشاغا ایشلیه جک یوخ اولماسا گلسین اولاردا تظاهراتا چیخسین !
یورولمیاسیز بالاخره بیر پیشنهادی دی محترم دوولت و وزیر لره
نه یول دان اثر وار ، نه زیروه دن ایز
غایه سیز ، اینامسیز داغلار آشیریق
دئمیرم جهاندا یاشامیریق بیز
یاشیریق بیلمیریک نه یه یاشیریق
سونمز بو ایکی بیت شعرینن میلتین یاشاییشین چالیشه چکیب دیر
معنی تحت لفظی این شعر میشه
دیگر نه از راهی که میریم خبری هست و نه از قله کوه ( نه از ارزوهایمان)
فقط کارمون شده راه رفتن بیخودی و گذشتن از کوه ها
نمیگم تو این جهان زندگی نمی کنیم
زندگی میکنیم اما نمیدونیم برا چه زندگی می کنیم
نقل این روز های ماست

ایندی ده وار آت شئیهه سی،
آتلیلارین گور صئیحه سی،
شانلی ائلین حق نفه سی،
اونون هایی، اونون سسی،
بو کوچه ده جینگیلده ییر،
ائل سازیندا دینگیلده ییر،
گویون اوزو پاریلداییر،
گولله سسی شاریلداییر،
" ایلدیریم " ین توپو شاخیر،
سنگره ائل سئل تک آخیر.
بویلان بیر باخ! او ائل گلیر،
ائل دئمیشکن گور سئل گلیر،
آت اوستونده اودور " سردار "،
اودور " باغوان "، اودور "سالار"؛
گونده ن یانمیش اوزو _ گوزو،
پولاددان دیر " سردار " اوزو؛
آرخاسیندا نه انسانلار،
قورخو بیلمز نه اصلانلار،
بونلار پولاد قالادیرلار،
پارلاق تاریخ یارادیرلار.
دئمه بونلار سوووشورلار،
ایتگین لیگه قوووشورلار؛
همان او یول _ اوایز یاشیر،
چونکو شانلی تبریز یاشیر؛
زمان حددین بو ائل آشیر،
" حاللاج " عشقی جوشور _داشیر،
حق سوزو وار اوره گینده،
ائل گوجو وار بیله گینده.

شهر ممقان گذشته از شهرتش به عنوان شهر ملی نخود و رواج دیرپای هنر سوزن دوزی در آن مشهور بوده است.
بعلت افزایش قیمت مواد اولیه ( پارچه، نخ و ابریشم) بهمراه کاهش قدرت خرید مردم و نبود حمایت کافی از آن و بازاریابی ضعیف ممقان دوزی در حال نابودی است. با وجود شهرت جهانی این هنر- صنعت عدم حمایت مسئولان محلی و دولتهای مختلف ایران آن را به وضعیت بحرانی رسانده است.
پیشینه ممقان دوزی مربوط به دوره قاجار و حدود ۲۵۰ سال پیش می باشد.

در زمان ناصرالدینشاه اولین تلگرافخانه تأسیس شد اما مردم استقبالی نکردند و کسی باور نداشت پیامش با سیم به شهر دیگری برود. به ناصرالدینشاه گفتند تلگرافخانه بیمشتری مانده و کارمندانش آنجا بیکار نشستهاند دستور داد به مدت یک ماه مردم بیایند مجانی هرچه میخواهند تلگراف بزنند و چون مفت شد همه هجوم آوردند. بعد از مدتی دیدند پیامهایشان به مقصد میرسد و هجوم مردم روز به روز زیادتر شد در حدی که دیگر کارمندان قادر به پاسخ گویی نبودند! سرانجام ناصرالدینشاه دستور داد سر در تلگرافخانه تابلویی بزنند بدین مضمون: به فرموده شاه از امروز حرف مفت زدن ممنوع! و اصطلاح حرف مفت زدن از آن زمان به یادگار مانده است.
